Büyük şehir keşmekeşinden yorulan, duygusal bağlamda hayatının bir bölümünde zarar görmüş her insan hayatının belli bir evresinde Fedon olmak ister. Ama normal insanlar gibi yaşayan Fedon Kalyoncu gibi yaşamak değil, popüler kültürün insanlara empoze etmeye çalıştığı Fedon karakterini yaşamaktır herkesin hayali.

Esmer ama asla yaşlanmayan bir ten, bir görsel kültür öğesi olarak belleklere kazınan Yunan tanrılarının Bodrum şubesi gibi bir görünüm. Rakısını içen, Sirtaki'sini yapan ama şarkılarında her daim yaşadığı aşkı sevgiyi gerçekten hissettiren. Fedon'u düşünürken insanlar Fedon'u basit bir tavernacı kalıbından çıkartıyor, kendi olmak istediklerini daha çok yükleyip, görmeyi hazzetmeyeceklerini görmezden gelebiliyorlar. Fedon insanlar için kulübesinin önünde rakısını yudumlayıp sevdiği rum kızına şarkılar söyleyen bir balıkçı gibi görünüyor. Çünkü insanlar öyle görmek istiyor. Çünkü insanlar öyle olmak istiyor. Dertsiz, tasasız, tek derdi sevdiği rum kızı olan bir garip balıkçının yerine koymak istiyor insanlar kendini. Fedon gibi sevmek, Fedon gibi dertlenmek peşinde insanlar.

Kim demiş "Türklerden süper kahraman çıkmıyor" diye? Alın size Fedon. Batman, Superman gibi kaba kuvvet kullanmıyor belki ama, insanları toplumda bulundukları "sadece bir istatistikten ibaret" damgasından birkaç saniyeliğine de olsa çıkarabiliyor kendi hayallerinde. Kendilerini bir Yunan mitinde "sevip de kavuşamayan"'ın yerine koyabiliyorlar. Bir yudum rakının boğazından aşağıya doğru süzülmesi sırasında hem kendilerini hem de sevdalarını yüceltme şansını yakalıyor insanlar. İşte Fedon'un gücü bu. Duygusal millete, duygusal süper kahraman.